Миний блог

Ойрын хэдэн хоног чинь юу юу ч болчихов доо…Бүү мэд…Өчнөөн л юм болж өнгөрлөө…Хүү маань хагалгаанд орсон нь миний хувьд сэтгэл зүйн том цохилт болсон…Би гэж нэг хүн хэзээний л завгүй…Нээрээ заримдаа энэ ажлыг үзэн ядах юм аа…Гээд яая гэх вэ дээ хийх ёстой ажил хойно…За байз оо 8ны оройн 6 цагийн үед байхаа дүү охин маань утасдаад аниа Дөөгөөг аваад эмнэлэг явах хэрэгтэй байна аа гэдэг юм аа…Уг нь намайг гэрээсээ гарахад хүү маань гэдэс өвдөөд байна гээд хэвтэж байсан юм л даа.Би гэдсийг нь хэд илж өгөөд  гарсан юм.Гэтэл дүү маань энэ ч жирийн өвдөлт биш байна аа гэдэг юм даа.Би дүүдээ хүүг маань хурдан хувцаслаад дагуулаад буугаад ир гэлээ.Тэгээд охиноо такси бариад ир гээд явуулчихлаа.Яарч сандарсан үед хүний толгойд мэргэн санаа орж ирдэггүй бололтой…Охиноо явуулаад удаагүй байж байтал такси хүрээд ирлээ…Тэрүүхэн хооронд л манай байрны үүдэнд такси шаваастай байдгийг мартчихсан байгаам…Таксинд суугаад л хамгийн ойрхон байгаа эмнэлэг рүү яваарай л гэлээ…Гэтэл жолооч нь ядаж байхад Гуандонг хүн юм уу хаашаа юм…хэлсэн үгийг минь ч ойлгодоггүй…аль эсвэл миний футун хуа муу байсан ч байж магад…Ямартаа ч арайхийн эмнэлэг явах хэрэгтэй байна гэдгээ ойлгуулсан.Аз болж охиноо маань ч хүрээд ирсэн.Бас нэг юм тэмдэглэхэд эмнэлэг манай гэртэй ойрхон байсан нь миний хүүгийн бас бид нарын аз байсан бололтой.Нээрээ хятадын эмнэлэг санасныг бодоход хөнгөн шуурхай үйлчилгээтэй байна лээ шүү…Өндөгний цусны шинжилгээ гэхэд дороо хариу нь гарч байсан.Өнгөрдөг зун охиноо маань хөлөө түлчихээд эмнэлэгт очиход манай монголын эмнэлэг ямар удаан бас хүнд сурталтай байсан гээч…бүр хэлэх үг ч олдоогүй шүү….За ингээд л монголын эмнэлэгтэй холбоотой эвгүй дурсамжууд маань сэдрэх гээд байдаг юм шдээ…Тэгээд л эмч нь хамгийн найдвартай арга нь “хагалгаа хийх” байна даа гэхэд муу хүүгээ хичнээн өрөвдсөн гээч.Хүү маань өвдөлтөндөө болоод мэдэж байгаа ч юм алга…Аав руу нь утасдаад асуусан чинь зөвшөөрч байна…би өөрөө ч нэгэнт л авахуулдаг ёстойгоос хойш бага дээр нь авахуулчих нь дээр байх гэж бодсон.Хагалгаа нь 2 янзын ханштай гэж байна.10 орчим см хагалбал 5000 юань гэнээ…Харин маааш жижигхэн бараг 3 см юм уу хаашаа юм… хагалбал 9000 орчим юань гарна гэж байх юм…Энэ үнэтэй хагалгаа нь маш богино хугацаанд эдгэрдэг гэсэн…Би ч хүүгээ зовоохгүй гэсэндээ үнэтэй хагалгааг нь сонгосон.Нээрээ гадаад хүн болохоор ч тэгсэн юм уу шууд л мөнгөө нэхэж байсан.Ядаж байхад надад бэлэн байгаа нь 3000 юаниас хэтэрдэггүй.Тэгээд байгаа нь энэ байна 2500 г барьцаанд өгчихье гэсэн чинь бүгдийг нь авах гээд улайраад байгаам даа…Энэ хужаа нар уу…..Надад ойр зуур хэрэглэх мөнгө хэрэгтэй байна гэж байж авч үлдсэн шүү…..Ингээд хүүг маань хагалгаанд бэлдэж эхэллээ.Клизм тавьдаггүй юм байна энэ хужаа нар чинь…би бүр гайхаж хоцорсон шдээ.Харин хүү маань боожгой руу нэг юм хийсэн аймаар өвдсөн гэсэн нь катитер байсан байна лээ….Ерөнхийдөө бэлтгэл ажиллагаа тун хурдан дууссан шүү…Миний хүү ерөөсөө ч айхгүй байсан нь ээж минийхээ сэтгэлийг бага ч болтугай амрааж байсан.Хагалгаанд оруулах гээд аваад явахад нь өөрийн эрхгүй нулимс асгарах гэж байсан даа.Гэхдээ ээжийн үр чинь эр хүн юм байна лээ “баяртай” гээд л хагалгааны өрөө рүү орсон шүү…Уг нь эмч нь энэ хагалгаа сайндаа л хагас цаг үргэлжилнэ гэсэн юм.Гэтэл 1 цаг өнгөрлөө 2 цаг өнгөрлөө байдаггүй ээ…Сүүлдээ бид нарын санаа зовж эхэллээ.Хонхыг нь дараад асуусан чинь хүлээж бай тийм ч хурдан дуусахгүй гэх юм.Аргаа бараад ямар нэгэн муу юм болоогүй биз дээ гэтэл “Үгүй ээ санаа зовсны хэрэггүй” гэх юм….Яаж ч санаа зовохгүй байх билээ дээ…Угийн хужаа нарт итгэдэггүй зангаараа элдэв янзын муу муухай бодлууд толгойд эргэлдсээр…Яг 3 цаг 30 минутын дараа хагалгаа хийсэн эмч нь гарч ирээд хүүгийн маань гэдэснээс авсан МУХАР ОЛГОЙ гэгч зүйлийг бид нарт үзүүлсээээн….хэхэхэ бас л эвгүй хэлбэртэй эд байдаг юм билээ….Яг нөгөө аймшгийн кинонууд дээр харь гаригийн үл танигдах амьтад гардгаа даа нэг тиймэрхүү иииийийийийий аймаар санагдчихлаа.Харин хамгийн аймаар нь нөгөө олгой чинь дотроо хагарчихсан байсан гэнэ ээ… Тэгээд 3 цаг гаран хагалгаа хийсэн юм байж.Хүүг маань наркоз нь гарсны дараа авчирч өгнө гэлээ.Хэсэг хугацааны дараа хүүг маань түрээд гараад ирсэн….ямартаа ч амьсгаатай байна…Харин наркоз нь тийм ч хурдан гардаггүй юм шиг байна лээ….Хөөрхий муу хүү  минь нүд нь нуухтай бодвол уйлсан бололтой нулимс шиг шингэн нүдийг нь дагаад урсчихсан байсан….Эх хүн байх гэдэг ямар их үүрэг хариуцлага хүлээдэг гэдгийг дахин нэг удаа мэдрэв дээ………Одоо хүүгийн маань бие тун сайн байгаа бөгөөд маргааш эмнэлэгээс гарах гэж байна даа….Би өдөр нь ажлаа хийгээд шөнө нь хүүгээ сахиж хонож байгаа ч гэсэн ЭНЭ ХОРВООГЙИН ХАМГИЙН АЗ ЖАРГАЛТАЙ ээж гэдгээ мэдэрсээр л…….